English
۱۳۹۶ دوشنبه ۳۰ مرداد
معاونت بهداشتی
 
10 – 16 مردادماه هفته جهاني تغذيه با شير مادر گرامي باد.
سخن روز:
معرفی آموزش و ارتقای سلامت
تاریخچه
فعالیت های منظم آموزش سلامت در جهان پس از تاسیس سازمان جهانی بهداشت در سال 1948 آغاز شد که ایران نیز از کشورهای موسس آن بود.
در ایران، وزارت بهداری در سال 1320 تاسیس شد و فعالیت های آموزش سلامت به میزان اندک از سال 1330 به بعد آغاز گشت که در ابتدا پیرامون ریشه کنی مالاریا بود و به تدریج طی سالهای بعد فعالیت هایی نظیر بهسازی محیط، تالیف مواد درسی و مطالب خواندنی و تهیه پوستر و بولتن به آن افزوده شد. از سال 1340 به بعد، «واحد آموزش سلامت» وزارت بهداری تجهیز و فعالتر شد. در سال 1351 «اداره آموزش بهداشت» به «دفتر آموزش بهداشت» تبدیل  شد و عهده دار انجام رسالت های مربوط به آموزش سلامت در سطح کشور گردید. این دفتر پس از افت و خیزهای بسیار در سالهای اخیر، بالاخره با عنوان «دفتر آموزش و ارتقای سلامت» وزارت بهداشت درمان و آموزش پزشکی احیا شد و هم اکنون با این عنوان در حال فعالیت است.
 
تعاریف و اهداف
آموزش سلامت در ساده ترين تعريف یعنی «آموزشي كه منجر به ارتقای رفتار بهداشتي فرد شود».
نكته مهم در اين تعريف، تغيير رفتار است، نه افزايش اطلاعات؛ و اگر چه آموزش سلامت اكثراً با ارائه اطلاعات بهداشتي آغاز مي شود، اما موفقيت آن زماني است كه بتواند رفتاري مناسب با سلامت فرد و جامعه را جايگزين رفتار غلط غير بهداشتي کند.
بنابراين، جنبه «رفتار» در آموزش سلامت اهميت بالایی دارد و بدون تامين رفتار بهداشتي مناسب، آموزش سلامت كامل نخواهد شد.
بر اساس رويكرد جديد آموزش سلامت، هر جامعه داراي عقل جمعي است و مردم در تشخيص و حل مشكلات شان توانايي و تفكر و اقدام سازنده دارند و آموزش سلامت بايد به جاي مداخله، تاكيد خود را بر درگير كردن جامعه در حل مشكلات بهداشتي خويش متمرکز کند.
 
ارتقای سلامت جامعه شامل سه عامل آموزش سلامت، حفاظت از سلامت و پیشگیری از بیماری است و بدون برنامه ریزی متعادل برای این سه عامل، نمی توان به ارتقای سلامت مردم امیدوار بود.
در دیدگاه سنتی، آموزش سلامت عاملی است که رفتارهای مخاطره آمیز افراد را تغییر می دهد. در این تعریف، آموزش سلامت بیشتر به پیشگیری توجه دارد.
اما در دیدگاههای جدید، آموزش سلامت کانون اصلی جنبشهای نوین سلامت عمومی است. در این دیدگاهها، تاثیر محیط (اجتماعی، اقتصادی، انسانی) بر سلامت مورد توجه قرار گرفته است. بر اساس این دیدگاهها، آموزش سلامت دو کارکرد عمده دارد:
اول: افزایش آگاهی های عمومی در مورد تاثیر محیط بر سلامت یا عدم سلامت و نیز نابرابری در توزیع منابع سلامت
دوم: توانمند ساختن افراد به تصمیم گیری در مورد سلامت خود، خانواده و جامعه از طریق افزایش سطح دانش و مهارتهای آنان

سازمان بهداشت جهانی (who)  اهداف و تعاریف زیر را برای آموزش سلامت بیان کرده است:
- ترغیب مردم برای شرکت فعالانه در اقدامات بهداشتی به طور انفرادی و دسته جمعی به منظور حفظ سلامت فرد
- تجهیز  افراد به دانشها و مهارت های لازم و نفوذ در گرایشهای آنان به نحوی که بتوانند مسایل بهداشتی خویش را حل نمایند.
- فراهم آوردن شرایط لازم جهت رشد خدمات بهداشتی
- آماده کردن و تشویق مردم برای قبول و نگاه داری عادات بهداشتی
- آگاه کردن مردم درباره خدمات طبی و بهداشتی کشور
- کمک به مردم در راه نایل شدن به سلامت توسط اقدامات و فعالیت های خود آنان به نحوی که بتوانند آمادگی قبول مسئولیت تندرستی خود و اجتماعی که  در آن زندگی می کنند را داشته باشند.
 
 استراتژی ها
1- رویکرد ارتقای سلامت: ارتقای سلامت عبارت است از فرایند توانمند سازی مردم و جوامع برای افزایش کنترل آنها بر تعیین کننده های سلامت و از طریق آن بهبود سلامت خویش. ارتقای سلامت به وسیله مردم و با همراهی مردم و نه برای مردم صورت می گیرد. توانمندسازی در ارتقای سلامت فرایندی است که از طریق آن مردم کنترل بیشتری بر تصمصیم گیری ها و اقداماتی که سلامت آنها را تحت تاثیر قرار می دهند به دست خواهند آورد.
2- توسعه ارتباطات برای ارتقای سلامت: ارتباطات برای سلامت شامل مطالعه و استفاده از راهبردهای ارتباطات برای شکل دهی و تاثیرگذاری بر تصمیمات تقویت کننده سلامت افراد و جامعه می باشد . ارتباطات برای سلامت ،حوزه های ارتباطات و سلامت را به یکدیگر متصل نموده و به طور فزاینده ای به عنوان عنصری اساسی در تلاش های بهبود سلامت فردی و اجتماعی شناخته شده است.
3- آموزش سلامت مبتنی بر جامعه: برنامه های آموزش سلامت مبتنی بر جامعه به معنای حرکت به بیرون از بخش سلامت برای سلامت است و هدف کلی آن افزایش کیفیت، دسترسی و اثربخشی برنامه های سلامت است.
یک علت مهم طراحی برنامه های آموزش سلامت مبتنی بر جامعه این است که سلامت و کیفیت زندگی به بسیاری از عوامل و سیستم های اجتماعی وابسته است و فقط به یک سیستم مراقبت پزشکی و بهداشتی مناسب وابسته نمی باشد .
آموزش مبتنی بر جامعه در چهار موقعت عمده دخالت می کند: مدارس، محیط کار، مراکز ارایه خدمات بهداشتی درمانی، جامعه
4- مشارکت برای ارتقای سلامت: فرایندی است که در آن مردم می توانند با هم برای ایجاد تغییر در زندگی خود کار کنند و در تصمیم گیری در رابطه بامسایل پیرامو ن زندگی خود نقش فعال داشته باشند. معنای مشارکت در ارتقای سلامت این است که در آن اعضای یک جامعه نیازهای سلامت شان را تعیین نموده ،توجه نمایند که چگونه می توانند با این نیاز ها روبرو شوند ،به طور گروهی در مورد اولویت های شان تصمیم بگیرند و با هم برای نیل به اهداف طراحی شده بر اساس حمایت مقتضی کار کنند.
 
امتیازدهی
میانگین امتیازها:4.75 تعداد کل امتیازها:4
مشاهده نظرات (تعداد نظرات 0
ارسال نظرات
نام  
آدرس پست الکترونیکی شما    
توضیحات  
تغییر کد امنیتی  
کد امنیت  
 
width=6
width=8
تعداد بازدیدکنندگان امروز 23 تعداد بازدیدکنندگان دیروز 25 تعداد کل بازدیدکنندگان تا امروز 206553 تعداد کاربران بر خط 0 تعداد کاربران لاگین بر خط 0
Powered by DorsaPortal